To koniec…

Koniec reprezentacji Leo Beenhakkera – jestem całkowicie świadomy tego co piszę…

Widziałem na własne oczy najgorsze spotkanie piłkarskiej reprezentacji Polski.

Do dnia dzisiejszego, pomimo wszystkich negatywnych doniesień na temat Leo, byłem w tej grupie kibiców którzy nie byli za zwolnieniem Beenhakkera.

Po ’spotkaniu’ z Irlandią, po tej kpinie z wszystkich wiernych kibiców którzy zawsze z zapartym tchem śledzą każde, nawet nic nie znaczące, spotkania biało-czerwonych. Po tym niewiarygodnie nie udanym żarcie, i to kurwa trochę nie trafionym bo Prima Aprilis to dopiero za cztery dni! Po tym pokazie braku jakiejkolwiek ambicji, braku zaangażowania, braku walki, braku umiejętności…

Po tym wszystkim jestem zdania, że czas Pana Leo Beenhakkera jako selekcjonera polskiej reprezentacji – dobiegł końca.

Nie chciałbym być świadkiem kolejnego meczu POLSKIEJ REPREZENTACJI! W trakcie którego – WSTYDZIŁBYM SIĘ! Że jestem POLAKIEM!

Może nie zawinił tu tylko Leo Beenhakker, bo zagrało przecież czternastu reprezentantów! Ale to właśnie selekcjoner naszej reprezentacji podejmuje decyzje kto zagra, kogo powołać, jak nastawić drużynę.

A drużyna? Nie wiem… Ja nie widziałem na boisku drużyny – widziałem jedenastu zagubionych piłkarzy którzy bali się utrzymywać dłużej przy piłce by jej nie stracić – czego skutkiem były właśnie notoryczne straty piłki lub wybijanie jej na oślep, byle do przodu.

Oceny piłkarzy…

Artur Boruc – mówcie co chcecie, ale Artur może sobie dopisać do konta dwie bramki. Przy pierwszej zawinił ewidentnie, przy drugiej trochę winy ponosi Żewłakow który zapomniał chyba, że  obrońca nigdy nie podaje piłki bramkarzowi w światło bramki – czemu? A no właśnie po to żeby nie zostać strzelcem bramki.

Marcin Wasilewski – druga stracona bramka w pełni obciąża jego konto. Próbował chwilami walczyć o piłkę, ale więcej w tym wszystkim było agresji i siły niż samej, sensownej, walki o piłkę.

Dariusz Dudka – mój ‘ulubieniec’ na pozycji środkowego obrońcy. Z tym zawodnikiem zasada jest prosta – czym dalej jest od własnej bramki, tym lepiej.  Dziś był zbyt blisko.

Michał Żewłakow – jest jednym z trzech piłkarzy, których jest mi na prawdę żal po tym meczu. Rozegrał mnóstwo spotkań w kadrze w których był ‘filarem’ obrony, wiele jego interwencji ratowało nas przed utratą bramek. Dziś ‘dostosował’ się poziomem swej gry do reszty ‘drużyny’. Kilka ‘podań’ do Irlandczyków, no i to jedno, którego pewnie nie zapomni do końca swojego życia. W wywiadzie po meczu przeprosił kibiców ‘za to co musieliśmy oglądać’ a na odchodne podziękował jeszcze reporterowi za to, że chciał z nim po takim meczu rozmawiać… to mówi samo za siebie.

Jakub Wawrzyniak – czy lewym obrońcą zostaje się tylko dlatego, że jest się lewonożnym? Bo więcej ‘atutów’ przemawiających za Wawrzyniakiem w obronie nie widzę. Przechodził go kto chciał i jak chciał. Myślę, że gdyby Irlandczycy wystawili na prawym skrzydle rencistę poruszającego się o lasce to i tak byłby ‘nie do zatrzymania’.

Robert Lewandowski – dobry napastnik w roli prawoskrzydłowego – oto przykład jak można zmarnować potencjał piłkarza. Robert próbował, ale nie poradził sobie.

Mariusz Lewandowski – pierwszy z zawodników który ‘czymś’ się wyróżnił. Walczył o górne piłki i rzadko przegrywał – szkoda, że reszta wychodziła mu słabo. A jego strzały idealnie skomentował Juskowiak “nie dał bramkarzowi okazji do popełnienia błędu”.

Tomasz Bandrowski - chyba najgorszy zawodnik na boisku. Całkowicie niewidoczny, zagubiony gdzieś między defensywą, a ofensywą. Biegał bez celu i zaangażowania. Szkoda, że tak długo był na boisku.

Jacek Krzynówek – nie wiem co się stało z Jackiem… Zamiast ‘ciągnąć’ grę na swoim lewym skrzydle – schodził bezproduktywnie do środka w którym i tak było już dostatecznie dużo polskich ‘zagubionych owieczek’.

Roger – jedno dobre podanie do Jelenia. Potem stopniowo coraz gorzej, aż do poziomu w którym zaczął potykać się o murawę… Czemu Leo wysłał go na lewe skrzydło skoro było widać, że nie ma siły biegać?

Ireneusz Jeleń – piłkarz który nie pasował do reszty drużyny. Starał się walczyć o piłkę, wychodził na pozycje, pokazywał się na skrzydłach, strzelił całkiem ładną bramkę. Ale najwidoczniej za bardzo się wyróżniał i drużyna uznała, że nie ma sensu mu podawać ‘bo jeszcze by coś jeszcze strzelił’. Od tego momentu niewidoczny. Jest mi go żal bo jego bramka właściwie nic nie znaczy.

Z ławki weszli:

Jakub Błaszczykowski – nasza ‘gwiazda’ bez której zdaniem wielu, Polska nie istnieje na boisku. Wszedł za Bandrowskiego i to był główny pozytyw tego występu. Nie wiem jaki był sens wpuszczać na boisko obolałego zawodnika który bał się pojedynków siłowych podczas, gdy cała gra Irlandczyków polegała głównie na walce ‘ciałem’.

Marek Saganowski – powinien wejść na boisko wcześniej, dużo wcześniej. Walczył w polu karnym i tym sposobem udało mu się strzelić całkiem ładną bramkę. Miał wcześniej jeszcze jedną sytuację ale chybił. Można się tylko zastanawiać ile miałby sytuacji gdyby wszedł na boisko wcześniej.

Bartosz Bosacki – etatowe ‘zapychadło’ polskiej reprezentacji. Gra wtedy kiedy ktoś łapie kontuzję. Dziś wszedł za Michała Żewłakowa – w sumie rozumiem tą zmianę – niby w takim momencie meczu nie powinno się wymieniać stopera na kolejnego stopera, ale biorąc pod uwagę fakt, że drugim środkowym obrońcą był Dudka… Też wprowadziłbym prawdziwego obrońcę. Żałuję, że zawodnik który jest tylko ‘dopełnieniem’ defensywy Lecha (czytać: tym pachołkiem stojącym obok Arboledy) W meczu polskiej reprezentacji, wchodząc z ławki, staje się filarem obrony – jeżeli można to tak nadwyrost nazwać…