Minął już jakiś czas od ostatniego wpisu więc wypada popracować nad częstotliwością ‘notek’. I to jest pierwszy krok w tym kierunku.
Przejdźmy do rzeczy – poniżej chcę wyrazić swoje zdanie na temat obchodzonego dziś święta i jak można się domyślić po tytule – moje zdanie jest odmienne od tego prezentowanego przez ‘ogół’ Polaków.
Nie, nie przewidziało wam się – zamierzam w tejże notce poruszyć temat poważny i jakże niepospolity. Wbrew temu co zapewne paru z czytelników tego tekstu pomyślało – nie doznałem poważnych obrażeń głowy ani też nie spożywałem napojów wyskokowych…
Witam po dłuższej, wakacyjnej przerwie. Nie ma się czego obawiać – dzisiejszy tekst będzie miał lekki, acz bolesny (dla niektórych) charakter.
Nawet jakby dokładnie (bierzcie pod uwagę fakt, że tą oto notkę zacząłem pisać 4 lipca)
Pisałem już jakiś czas temu o tym kim jest student wyższej uczelni, co na niej robi, czego nie robi i ile w tym wszystkim zależy od głupiego szczęścia (a wbrew pozorom szczęście bywa w studiowaniu kluczowe…).
Teraz zdecydowałem się napisać o tych którzy mają największy wpływ na obraz studiowania – o wykładowcach.
A jednak chciałbym wyrazić jakoś to co jest tam gdzieś głęboko we mnie (tak trochę po lewej stronie mostka, pomiędzy płucami)
Dawno, dawno temu… za siedmioma korytarzami… za siedmioma klasami… za siedmioma ławkami był sobie zdenerwowany maturzysta, który miał mnóstwo marzeń, planów, oczekiwań… i coraz mniej czasu do zakończenia pisania najważniejszych egzaminów w dotychczasowym życiu. Czym bliżej było do podania wyników tym więcej myśli przewijało się przez skażony licealno-szkolnymi przyzwyczajeniami, umysł i w coraz to bardziej przerażającym tempie… Ale przesiewając ten ‘ocean’ myśli – była tam jedna myśl która była chyba myślą przewodnią – ‘żeby matura stała się tylko miłym wspomnieniem..’
Muszę to napisać jasno i wyraźnie – zadurzyłem się…
…i to tak… dosyć poważnie…
…ale…
Każdy z nas ma swoje własne zdanie na temat serwisów społecznościowych i nie zamierzam nikogo przekonywać do mojego własnego poglądu na tego typu portale.
Chcę przedstawić mój jak najbardziej subiektywny pogląd i kilka hipotez na temat naszej-klasy.
Wpis będzie taki jak i te święta – krótki, trochę męczący i ogólnie bez wyrazu.
Na odbiór każdych świąt składa się wiele rzeczy – od tradycji rodzinnych po kwestie teologiczne. Ja w tym temacie rozpisywać się nie będę.
Słuchając tej piosenki zdałem sobie sprawę, że jej słowa w dużej mierze wyrażają to co właśnie czuje.
Bez przyzwoitej znajomości angielskiego – czytanie poniższego tekstu nie ma sensu.
Wpis ten jest dedykowany wszystkim tym którzy już zwątpili w moje ‘kilometrowe notki’.
Będzie z pewnością obrazoburczo, ostro i bez owijania w (co tam kto woli 
). Nie będzie tu miejsca na litość czy naginanie faktów. Będzie sporo bolesnej prawdy o tym jak wygląda życie przeciętnych studentów. Nie spotkacie tutaj prawdziwych danych wykładowców – bo nie o to tutaj chodzi żeby jeszcze może jakiś urażony wykładowca podawał mnie do sądu za obrazę. Tu chodzi przede wszystkim o moje subiektywne spojrzenie na studiowanie w Polsce XXI wieku. Oraz odrobinę refleksji nad tym czego w tym studiowaniu mi brakuje…
A teraz mała dawka tego co zaczęło mnie ostatnio bardzo irytować, trochę drażnić, odrobinę prowokować, może w pewnym stopniu złościć, z pewnością wnerwiać a może nawet i wkurwiać…
Aby dodać trochę kultury i poszerzyć horyzonty myślowe o kolejny rodzaj sztuki filmowej zamierzam poruszyć temat jednego z najprężniej rozwijających się przemysłów filmowych na świecie czyli indyjskiego – Bollywood
