Notka ta pisana jest pod wpływem silnych emocji – wiec będzie trochę mocniej niż zwykle i co za tym idzie może być mniej klarownie…

Czasem odnoszę wrażenie, że komunizm nie został ‘obalony’ w 89′ roku… Wręcz jestem przekonany, że w mentalności ludzi, ich podejściu do codzienności sama zmiana ustroju nie wystarczyła.

Przykładów mógłbym mnożyć setki – każdy zapewne się z nimi spotkał. Bo czy nie siedzieliście kiedyś w ‘kilometrowej’ kolejce do lekarza w przychodni? Wśród starszych pań które sprawiają wrażenie zadowolonych zaistniałą kolejką, choć mocno to maskują wzdychaniem, kasłaniem i poprawianiem moherowego beretu… Wszystko to wygląda niby nieszkodliwie ale spróbuj tylko wejść ‘bez kolejki’ do gabinetu – nawet zadając tylko pytanie… rozszarpią Cię bez chwili zastanowienia… (niczym w PRL-owskiej kolejce do mięsnego).

Ale najlepszym ‘gniazdkiem’ dla każdego zagorzałego zwolennika ‘komuny’ są wszelakiej maści ‘związki’ (pomijając może te małżeńskie). Związki piłki -  nożnej, siatkowej, ręcznej – związki bokserskie, lekkiej atletyki i wiele innych – to istna pożywka dla tych ‘czerwonych’ bakterii. Rozwijają tam swoje własne ‘kolonie’ – czytaj ściągają wujków, kuzynów, bratanków, siostrzeńców… itd. I żyją sobie w najlepsze zadowoleni ze swoich braków dokonań. A co tam, że piłkarze ręczni na poziomie reprezentacyjnym na zgrupowaniu nie dostają nawet jednolitych strojów treningowych lub jeżeli już coś dostają to dziurawe piłki..? Kogo obchodzi, że na wielkiej gali bokserskiej gdzie walką wieczoru jest pojedynek ’stulecia’ między Gołotą, a Adamkiem dochodzi do sytuacji w której wcześniej walczący bokserzy używają zniszczonych, zużytych rękawic? Czy to ważne, że polska złota medalistka z mistrzostw świata w lekkiej atletyce – Anita Włodarczyk (która zresztą ustanowiła nowy rekord świata) trenowała pod mostem – dosłownie..?

To wszystko nie jest dla działaczy ważne, bo działacz w związku ma przede wszystkim pobrać co miesiąc sowite wynagrodzenie za jego skrajną obojętność połączoną z sumiennym gówno-robieniem. Związkowcy kierują się złotymi zasadami – ‘W kupie siła’, ‘Gówna nikt nie ruszy’ oraz ‘Jeżeli się da to zwiększmy sobie wynagrodzenie’.

Zacytuję jedną z naprawdę złotych myśli mojego dziadka – ‘niezauważanie problemu to jak przykrywanie gówna gazetą – prędzej czy później będzie smród’. W Polsce istnieje niestety ciche przyzwolenie na takie gówno-róbstwo.

…czyli o Hutniku słów kilka

Cały ten wstęp miał wprowadzić was w klimat tego co spotyka właśnie Hutnika Kraków – klub który nie zrobił wiele dla polskiego sportu (poza wyszkoleniem pewnej ilości reprezentantów kraju), klub który reprezentował Polskę w europejskich pucharach, klub który nigdy nie zdobył mistrzostwa kraju – wreszcie klub który ma jednych z najwierniejszych kibiców, klub który ma swoje tradycje, klub który ma swoją zawiłą historię…

Hutnik jest jednym z tych klubów na których skutki przemian ustrojowych odbiły się najbardziej. Kiedy główny sponsor Huta im. Tadeusza Sendzimira w Krakowie – przestał nim być z racji własnych problemów finansowych, klub zaczął powoli, acz sukcesywnie, spadać w ligowych tabelach (i to nie zawsze dlatego, że był słaby – sporo meczy zostało ’sprzedanych’ dla polepszenia sytuacji finansowej)  aż osiągnął poziom dawnej IV, nowej III ligi. A piszę tu jedynie o sekcji piłki nożnej bo pozostałe pomimo odnoszonych sukcesów już dawno upadły. Niestety wszystko wskazuje na to, że i sekcja piłkarska rozgrywa właśnie ostatnią rundę w historii klubu. Piłkarze nie otrzymują wynagrodzeń już od lipca, a pomimo to grają ambitnie. Pomimo tego, że Hutnik jest obecnie zdecydowanym liderem w tabeli i ma ogromne szanse awansować ligę wyżej nie znajdzie się żaden sponsor strategiczny gotów wyłożyć pieniądze na ten klub…

…nie znajdzie się z prostego powodu – prezesi, działacze i wszyscy władający spółką mają głęboko gdzieś losy klubu (przyznaje, że na palcach jednej ręki można zliczyć wśród nich osoby które los klubu naprawdę obchodzi – ale mimo to chciałem o nich wspomnieć). I jest to sytuacja długotrwała bo to nie pierwszy prezes, zarząd któremu jest wszystko jedno co będzie się działo z klubem – ważne są stanowiska i wynagrodzenia. I mogą usprawiedliwiać się zaklinając na wszystkie świętości – ale ja im nie uwierzę… niestety obecny prezes z zarządem dosyć skutecznie szerzą propagandę ‘współpracy z kibicami’ i niczym w Orwellowskim roku 1984 – część kibiców zaczęła bezmyślnie ufać słowom ‘Wielkiego Brata’. Pewnie w końcu przejrzą na oczy – kiedy klub faktycznie upadnie, a prezes dalej będzie prezesem tylko gdzie indziej…

Niestety nie spodziewam się cudu – nikt nie oderwie świń od koryta – bo po co się brudzić?! Nie ma też co liczyć na pomoc ze strony naszego miasta… Szanowny Pan Prezydent dał jasno do zrozumienia, że żadne miasto nie będzie w dzisiejszych czasach dokładać III-cio ligowemu klubowi. I tym sposobem pokazał jak bardzo ‘równe’ jest traktowanie Nowej Huty względem innych dzielnic…

Może nie poruszyła was ta historia, może macie w dupie polską piłkę nożną, a Hutnik wywołuje u was szyderczy uśmiech, może pomyślcie, że klub sobie na taki los zapracował. Ale problem nie dotyczy jedynie jednego klubu piłkarskiego – problem dotyczy coraz większej ilości zakładów pracy, małych i większych firm. Pomimo szerzonej w mediach opinii o dobrym stanie gospodarki czy coraz to wyższych płacach średnich – zwykły Polak nie odczuje żadnych pozytywnych zmian, jeżeli będzie miał szczęście to może nie odczuje też zmian negatywnych – przynajmniej na razie..

Kończąc tą przydługą notkę – chciałbym zamieścić pewien cytat ze wspominanej już książki ‘Rok 1984′ George-a Orwella który, mam nadzieje, dobrze podsumuje to co napisałem powyżej:

“Normalność nie jest kwestią statystyki.”

Minął już jakiś czas od ostatniego wpisu więc wypada popracować nad częstotliwością ‘notek’. I to jest pierwszy krok w tym kierunku.

Przejdźmy do rzeczy – poniżej chcę wyrazić swoje zdanie na temat obchodzonego dziś święta i jak można się domyślić po tytule – moje zdanie jest odmienne od tego prezentowanego przez ‘ogół’ Polaków.

Mamy pierwszy dzień listopada święto Wszystkich Świętych. Tradycyjnie na drogach mamy korki, tradycyjnie w telewizji lecą filmy ‘rodzinne’, tradycyjnie polska policja prowadzi akcję ‘Znicz’, tradycyjnie na drogach zginie sporo osób, tradycyjnie jest to dzień wolny od pracy, tradycyjnie na polskich cmentarzach kwestują znani aktorzy…

Wreszcie tradycyjnie (oraz masowo) udajemy się na cmentarze, zapalamy znicze, dekorujemy groby kwiatami. A wszystko to w wysoce podniosłej, pseudo-katolickiej, depresyjnie smutnej atmosferze.

Tylko czy przypadkiem, gdzieś po drodze, nie zapomnieliśmy o tym po co to wszystko robimy?

Co roku obserwuje całą tą ’szopkę’ i co przykre – wydaje mi się, że ludzi bardziej niż odwiedzanie grobów zmarłych bliskich, interesuje wybranie ładnych zniczy (najlepiej ładniejszych od tych na sąsiadujących grobach) kupienie jak największej i najładniejszej ‘doniczki’ chryzantem, a do tego ubranie się w jak najlepsze ciuchy tak żeby przypadkowo spotkana rodzina wiedziała jak dobrze się im powodzi…

To wszystko sprawia, że nie lubię odwiedzać cmentarzy w dniu Wszystkich Świętych, wolę to zrobić w miarę możliwości wcześniej, unikając tłumów, masowości i zachowując odrobinę prywatności. I robię tak bynajmniej nie dla bardziej podniosłej i skrajnie depresyjnej atmosfery – po prostu wolę odwiedzać groby bliskich tylko dla nich, nie dla święta czy dlatego, że ‘tak trzeba’ czy ewentualnie ‘bo wszyscy tak robią’.

Nie odklepuje pacierza czy zdrowaśki – wolę powiedzieć parę zdań o tym co mnie boli, co przeszkadza i o tym co wręcz przeciwnie – w życiu mi się udało. I wierzę w to, że oni gdzieś tam słyszą to co chcę im powiedzieć. Nie ‘daje’ na msze, wypominki i nigdy nie będę tak robił (kościół ma i tak spory kapitał). I wcale nie jestem smutny gdy stoję nad grobem bliskiej mi osoby – zamiast zasmucać się tym, że jej/jego już nie ma – wolę pomyśleć o tym co dzięki nim zyskałem, czego się nauczyłem, jakie miłe chwile mnie z nimi spotkały. I mam nadzieję, że jeżeli kiedy ktoś będzie stał nad moim grobem to również nie będzie się smucił.

I pewnie zapytacie czemu to piszę? Wiem, że mentalności i przyzwyczajeń Polaków nie zmienię. Ale chciałem wyrazić swoje zdanie za które w kościele byłbym pewnie nazwany ateistą a wśród ‘ogółu’ – odludkiem lub indywidualistą. A to wszystko dlatego, że w polskiej mentalności patos jest wartością świętą. Nic tego nie zmieni, że wolimy stawiać ludziom pomniki, nazywać ich imionami ulice – i nie pozwalamy powiedzieć o zmarłych ‘złego słowa’ – choćby było szczere. Wiem, że i ta notka wiele nie zmieni ale może chociaż skłoni kogoś do przemyśleń.

Mamy nowego selekcjonera reprezentacji Polski w piłce nożnej. Wybór całkowicie ‘zaskakujący’, nikt się tego nie spodziewał (patrz drugi komentarz pod ostatnim wpisem ). Cudu nie ma, jest Stefan Majewski…

Co prawda Stefan jest opcją ‘tymczasową’ i ma poprowadzić reprezentacje w dwóch ostatnich spotkaniach eliminacji do mistrzostw świata 2010 w RPA. Chociaż moim skromnym zdaniem w głowie pana Prezesa PZPN zrodził się diabelsko chytry plan – po co płacić jakiemuś obcemu trenerowi kupę kasy jak można zostawić Stefana i zaoszczędzić na premie… dla działaczy (a kim jest działacz? Odpowiedź tu ).

Ale pomijając dywagacje na temat przyszłości selekcjonera Majewskiego – przyjrzyjmy się jego dokonaniom trenerskim. Karierę trenerską zaczął w 1990 roku trenując juniorów SC Freiburg, następnie w 1994 i potem od 95′-96′ był trenerem Polonii Warszawa z którą awansował do I ligi. Następnie 97′-99′ 1. FC Kaiserslautern amatorzy. Potem powrót do polskiej ligi 99′-01′ Amica Wronki, 01′-02′ Zagłębie Lubin, 02′ Świt Nowy Dwór Mazowiecki. Krótka przygoda z reprezentacją jako asystent Zibiego Bońka (podkreśliłbym słowo ‘krótka’). Potem prowadził po raz kolejny Amicę Wronki, następnie zaczął trenować drugoligowy wówczas Widzew Łódź i po dwóch sezonach doprowadził go do I ligi. W 2006 przejął Cracovię po Wojciechu Stawowym, Cracovię prowadził bez rewelacji choć w pierwszym sezonie zajął z nią 4 miejsce w lidze co nie było może jakimś wielkim sukcesem na arenie międzynarodowej, ale dla kibiców i działaczy był to wynik wielkiej wagi ponieważ pierwszy raz od wielu lat to Cracovia była w tabeli wyżej niż odwieczny rywal Wisła. Sezon 07′-08′ już bez rewelacji ukończony na 7 miejscu. W sezonie 08′-09′ Stefanowi prawie udało się doprowadzić Cracovię do zasłużonego spadku ale został zwolniony zanim tego dokonał (jego następca miał podobny plan i w sumie spadł ale jednak nie spadł – takie rzeczy to tylko w ekstraklasie…). Dopiero w 2009 roku nowy prezes PZPN zatrudnił kolegę Stefana jako selekcjonera reprezentacji U-23. Podejrzewam, że odbyło się to na zasadach – Stefan, na razie ‘ander-tłenti-tri’ potem dorzucę chłopakom premie na ‘przelew’, a że za kołnierz nie wylewają to i wyniki będą, a jak będą wyniki to i Leo się pożegna… (oczywiście to tylko podejrzenia żeby nie było, że kogoś o coś oskarżam…)

Ale przejdźmy do teraźniejszości. Obecnie Stefan powołał reprezentantów Polski na mecze z Czechami i Słowacją. I tu duże zaskoczenie bo selekcjoner Majewski postawił na mieszankę doświadczonych ‘podgrzewaczy ławy’ z niedoświadczonymi ‘not-internaszjonal-lewel-owymi’ kopaczami. Ciężko jest przewidzieć co z tego wszystkiego ‘wyjdzie’. Zmiany w kadrze są wręcz rewolucyjne (chociażby brak Michała Żewłakowa – nie pamiętam nawet kiedy ostatnio nie był on powołany do kadry – oczywiście gdy był zdrowy). Ale wbrew pozorom – powołani gracze to nie debiutanci w kadrze – każdy z powołanych zawodników zaliczył już występ w reprezentacji, choć większość w meczach towarzyskich. Ciężko tu jednak mówić o jakimś poziomie ‘zgrania’ drużyny i tu jest właśnie rola trenera Majewskiego – poskładać z tych puzzli jakąś trzymającą się kupy całość. A jak to bywa z trzymaniem się kupy – trzeba sobie ręce gównem ubrudzić… (Sądzę, że Leo jeszcze nie pozbył się tego zapachu..)

I muszę teraz przyznać, że pomimo mojego niezbyt przyjaznego nastawienia dla Stefana Majewskiego – twierdzę, że czeka go cholernie trudne zadanie bo polscy piłkarze słyną w świecie ze swojej własnej interpretacji ‘profesjonalizmu’. Więc samo wprowadzenie dyscypliny w kadrze to będzie trudne zadanie. I pomimo, że nie życzę panu Majewskiemu zbyt długiej kariery jako selekcjonera naszej reprezentacji to chciałbym jednak, aby na koniec tych eliminacji nasza drużyna jakby nie patrzeć – drużyna narodowa – zajęła wyższe miejsce w grupie, a przynajmniej nie przedostatnie przed San Marino…

Parę miesięcy temu pisałem, że moim zdaniem reprezentacja Polski pod wodzą Leo Beenhakkera przestała być drużyną. Pisałem tamten tekst szarpany negatywnymi emocjami, co było widać. Teraz napiszę kolejny tekst o naszych orłach, teraz na spokojnie, bo przecież to już długo nie potrwa… (miejmy nadzieję…)

Wczoraj wieczorem przeżywałem poważny dylemat – oglądać trzeciego seta w meczu Turcja – Polska, wiedząc, że nasi siatkarze wygrają to spotkanie z zamkniętymi oczami i połamanymi rękami, czy też przełączyć na mecz piłkarskiej reprezentacji która na słynnym Stadionie Śląskim w Chorzowie podejmowała reprezentację Irlandii Północnej (żeby było śmieszniej to jest to ta ’słabsza’ Irlandia – znana bardziej z organizacji zbrojnej – IRA).

Jako wierny kibic polskiej reprezentacji piłkarskiej – wybrałem ‘jedynkę’ i komentarz pana Szpakowskiego. Współczuje mu tego, że pomimo jego licznych starań komentatorskich (czytaj – wyolbrzymiania sytuacji na boisku) – Polacy nie odwdzięczali mu się lepszą grą. Ale momentami starania ‘Szpaka’ były już wręcz komiczne – najlepszy przykład to sytuacja z drugiej minuty meczu – Mariusz Lewandowski delikatnie popycha piłkę stopą – najwyraźniej Leo nakazał Mariuszowi nie krzywdzić piłki! – piłka delikatnie przetoczyła się w stronę linii końcowej (oczywiście w bezpiecznej odległości od bramki). Szpakowski oczywiście jak zwykle stwierdził, że ‘było blisko’ i ważne, że ’stworzyliśmy pierwszą sytuację zakończoną strzałem’ – gratuluje dobrego samopoczucia.

Dalej nie było lepiej, nasze hiperofensywne ustawienie przetrenowane na spacerze wyglądało tak jak wygląda hiperofensywne ustawienie przetrenowane na spacerze. Skrzydłowi wraz z napastnikiem mieli się ‘wymieniać’ ale chyba zapomnieli swoich klaserów z Pokemon Tazo. Pozycjami też się nie wymieniali, ale to mogą odczuć głównie ich dziewczyny/żony.

Podsumujmy ‘pracę’ poszczególnych formacji:

Zacznijmy od naszego bloku defensywnego:

czyli Artura ‘Ostatniego Mohikanina’  Boruca – sprawdza się jako środkowy obrońca, stoper, libero – czasem – jak trzeba – to i jako bramkarz. Jego ofiarna interwencja wślizgiem około trzydziestej piątej minuty meczu (kiedy to Mariusz Lewandowski zdecydował się oszukać Irlandczyków i podać do bramkarza) – zakończyła się prawdopodobnie naciągnięciem mięśnia ale była na tyle skuteczna, że bramka nie padła. Generalnie Artur zagrał dobrze chociaż chwilę po tej ofiarnej interwencji Lafferty strzelił mu bramkę na typowy ‘kanał’ – co dla bramkarza miłe nie jest, dla kibiców też nie…

Teraz czas na blok zagubionych:

Jack Shephard – w tej roli nikt inny jak Michał Żewłakow wraz z Saidem Jarrah – czyli Dariuszem Dudką próbowali po raz kolejny wymyślić jakiś plan ucieczki z  boiska wyspy w czym przeszkadzał im John Locke – Jacek Krzynówek, który swoimi licznymi eskapadami w głąb Irlandzkiej połowy dżungli, prowokował ‘innych’ – granych przez Irlandczyków do ataków. Wtedy to Jack i Said musieli porzucić swoje mozolne planowanie i próbować ratować sytuację – nie wychodziło im to za bardzo ale przecież musieli dodawać trochę dramaturgii – szczególnie Jack postarał się o stworzenie klimatu gdy na pytanie o wydarzenia w kolejnym odcinku – nie odpowiedział nic konkretnego i niczego nie obiecał. Czwarta postać z zagubionych to oczywiście James “Sawyer” Ford którego grał - Paweł Golański – ten robił swoje, chodził swoimi ścieżkami i widać było, że miał swoją autorską koncepcję ucieczki z  boiska wyspy.

Blok ‘pomocy!’ (zwany też blokiem ‘ratunku!’):

zacznijmy od tego który nie wołał ‘ratunku!’ (może dlatego, że jeszcze po polsku nie bardzo umie) – Ludovic Obraniak – grał nieźle, chociaż nie bardzo chyba wiedział czemu ma biegać po całym boisku a nie po skrzydle, nie bardzo wiedział czemu koledzy nie grają, nie bardzo wiedział czemu sędzia nie odgwizduje fauli na nim – Leo chyba też nie bardzo wiedział co z nim zrobić więc dla spokoju ściągnął go z boiska w przerwie – bo jeszcze by bramkę strzelił i wyszłoby, że jest lepszy od Smolarka. A jak już wywołaliśmy Euzebiusza to dodajmy, że nasz czołowy bezrobotny piłkarz zaliczył kolejny występ w kadrze – pokazał to do czego nas przyzwyczaił – trochę dryblingu, trochę biegania i trochę strat (najczęściej w polu karnym przeciwnika żeby przypadkiem nie strzelić na bramkę). Generalnie, w obecnej formie, bardzo dobry zawodnik na mecze z San Marino. Kuba Błaszczykowski – wyraźnie poirytowany swoją niską formą i całkowitą niemożnością ‘przejścia’ kogokolwiek. Pod koniec drugiej połowy po kilku ‘dryblingach’ został pozbawiony piłki w sposób tak dziecinny, że na jego miejscu Krystyna Ronaldo płakałaby z tydzień, aż do skrajnego odwodnienia organizmu. Duże słowa uznania za dośrodkowania na aut – mało który z kadrowiczów potrafiłby tak daleko dokopać piłkę. I ostatni ‘ofensywny’ zawodnik naszej środkowej formacji – Roger – zaprezentował najwyższą formę od paru ładnych spotkań, tracił już tylko jakieś siedemdziesiąt procent piłek, pozostałe trzydzieści procent tracił po chwili lub po dłuższej chwili. Bardzo dobra próba podania do Brożka która mogła się zakończyć niecelnym jak zwykle strzałem tego drugiego, szkoda tylko, że podanie było na tyle czytelne, iż nawet obrońcy nie musieli się zbytnio poruszać żeby je zablokować. Oddał też mocny strzał na bramkę Taylora ale bramkarz Irlandii był wczoraj w dobrej dyspozycji i poradził sobie z obroną tego uderzenia. Teraz czas na defensywną część naszej pomocy – Rafał Murawski – jego odejście z Lecha nie było korzystne ani dla niego ani dla Lecha. Forma żadna, waleczność poniżej normy, a środkowi pomocnicy mijali go jak czarne BMW-ice mijające Poloneza – z błyskiem łysiny włącznie. Gratuluje Rafałowi poczucia humoru gdy schodząc z boiska po pierwszej połowie stwierdził, że ‘gramy dobre spotkanie’ co spotkało się z gromkim ‘co Ty pierdolisz?!’ słyszalnym na moim osiedlu. O Mariuszu Lewandowskim już wspomniałem. Próbował zaskakiwać Irlandczyków niekonwencjonalnymi zagraniami. Ale niestety jego niekonwencjonalność zagrań polegająca na podawaniu piłki do Irlandczyków – nie zaskoczyła ich. Muszę też z obowiązku wspomnieć, że zdobył wyrównującą bramkę, a chwilę później (gdyby bramkarz Irlandii nie był przygotowany na typowe silne uderzenie często będące elementem rozgrzewek bramkarskich) mógł nawet wyprowadzić nasz zespół do upragnionego prowadzenia w meczu, a przy późniejszej typowej ‘Obronie Częstochowy’ moglibyśmy się pokusić o wygraną w meczu o punkty! No ale wróćmy na ziemię…

Przychodzi czas na naszą linię ‘napadu’(niemalże padaczkowego):

Od początku do końca meczu występował w niej Paweł Brożek - nie zaprezentował niczego nowego. Miał jakieś dwie sytuacje które dla normalnego napastnika można by nazwać ‘bramkowymi’ – ale dla naszego snajpera takie sytuacje to ciężkie zmagania z presją, nierówną murawą, niedobrymi obrońcami, oporem powietrza itp… W pierwszej sytuacji wymienił się podaniami z Rogerem a następnie strzelił, niestety tym razem nie udało mu się wygrać z presją i całą resztą czynników wraz z irlandzkim obrońcą który nie wiadomo czemu chciał Pawłowi przeszkodzić. W drugiej sytuacji dostał bardzo dobre podanie wyszedł na czystą pozycje i tu normalny napastnik oddałby strzał – ale nie nasz snajper – Brożek zrobił zwód w lewo, potem w prawo i dopiero strzelił – i tu zamieszczam podziękowania za markową piłkę od anonimowego kibica siedzącego w przed ostatnim rzędzie za bramką Irlandii. W napadzie bezradności Leo wprowadził do gry Roberta Lewandowskiego który mógł strzelić gola w identycznej niemalże sytuacji jak ta w meczu Lecha z Brugge ale dla przekory Robert zrobił identycznie to samo co w tamtej sytuacji czyli poczekał aż bramkarz złapie piłkę. Ale mimo wszystko był aktywny na boisku, nawet czasem biegał!

Podsumowując jak powiedział po meczu asystent selekcjonera Rafał Ulatowski – ze swojej strony zrobiliśmy wszystko co mieliśmy zrobić. Znaczy wyszliśmy na boisko i spędziliśmy na nim dziewięćdziesiąt parę minut. Cytując dalej – to wcale nie był zły mecz, przecież dalej mamy szanse na awans na mistrzostwa świata… Tak panie Rafale – GKS Bełchatów zajmuje trzecie – od końca – miejsce w tabeli ekstraklasy i ma szanse na mistrzostwo. Natomiast nasz główny selekcjoner Leo Beenhakker jest zaskoczony, że Irlandia zagrała tak dobrze – szczególnie w defensywie… Na domiar złego Słowacy zremisowali z Czechami i niestety jest szansa, że jeszcze trzy kolejne mecze reprezentacji będą wyglądać podobnie do wczorajszego…

Ale żeby nie było tak negatywnie – wczoraj odbył się jeszcze jeden mecz Hutnik Kraków podejmował Górnika Wieliczkę. Spotkanie zakończyło się wynikiem 8:2 dla Hutnika który tym samym dalej dzierży fotel lidera tabeli III ligi. Panowie kadrowicze – bierzcie przykład bo do poziomu III ligi nie wiele wam brakuje.

Nie, nie przewidziało wam się – zamierzam w tejże notce poruszyć temat poważny i jakże niepospolity. Wbrew temu co zapewne paru z czytelników tego tekstu pomyślało – nie doznałem poważnych obrażeń głowy ani też nie spożywałem napojów wyskokowych…

Chciałbym zaprezentować twórczość pewnego mało znanego pisarza, twórczość tak nietuzinkową, że pomimo mojej delikatnie mówiąc – obojętności na tego typu dzieła pisane, ten akurat utwór ubódł mój firmament wrażliwości na sztukę…

Jako, że jest to jednak twórczość niepopularna, można by rzec – niszowa – poniżej zamieszczony materiał nie jest najwyższej jakości… – jeżeli pojawi się taka możliwość postaram się zamieścić go w lepszej jakości.

Witam po dłuższej, wakacyjnej przerwie. Nie ma się czego obawiać – dzisiejszy tekst będzie miał lekki, acz bolesny (dla niektórych) charakter.

Jest wiele sytuacji w życiu człowieka w których trzeba niestety użyć tego czegoś co nam urosło (mniej lub bardziej) w czaszce. Ponieważ zmagania z ciężkimi warunkami jakie stawia nam codzienna szara rzeczywistość wymagają czasem rozpoczęcia procesu myślowego. Taki pospolity proces myślowy wykraczający poza “wdech, wydech, wdech…” nie musi boleć – na prawdę. Ale jego zaniechanie będzie bolało…

Przykład pierwszy – Tony Hawk zanim został sławny – nie raz zaliczył glebę. Aczkolwiek zanim wyładował wynikającą z tego faktu frustrację – pomyślał… dlatego on jest tym Tonym Hawkiem, a ten gość jest tylko jednym z wielu ludzi ze złamanym nosem…

Przykład drugi – nieznajomość nowoczesnej techniki czasem potrafi utrudnić życie, ale zanim podejmiemy rozwiązania siłowe – pomyślmy…

Przykład trzeci – kiedy wiesz, że nie umiesz tańczyć – naucz się (to się podobno w życiu przydaje). A jeżeli nie umiesz tańczyć, a wydaje Ci się, że umiesz – przemyśl to raz jeszcze…

Przykład czwarty – jeżeli wydaje Ci się, że jesteś jak Messi – mylisz się. Jeżeli wydaje Ci się, że jesteś jak Krystyna Ronaldo – mylisz się – on za często płacze. Ale jeżeli wydaje Ci się, że jesteś Supermanem… pozostaw to dla siebie…

Przykład piąty – jeżeli myślisz, że nie zmieścisz się do nocnego w Krakowie – przemyśl to…

Przykład szósty – jeżeli myślisz, że ktoś w pizzerii się pomylił i dostałeś pizzę z większą ilością dodatków… przemyśl to…

Przykład siódmy – jeżeli myślisz, że symulowanie kontuzji to najlepsze rozwiązanie żeby chwile odpocząć – przemyśl to…

Przykład ósmy i ostatni – jeżeli myślisz, że wszystko przemyślałeś – przemyśl to…

Nawet jakby dokładnie (bierzcie pod uwagę fakt, że tą oto notkę zacząłem pisać 4 lipca)

Mógłbym opisać tu miniony rok, czy minione dwadzieścia lat – zgrabnie je podsumować dokonując rachunku zysków i strat, i wyciągnąć na koniec konkluzję czy jestem zadowolony z tego co w moim życiu już się wydarzyło. Mógłbym ale ostatnio nie dość, że na moim blogu pojawia się mało notek to ich treść jest dosyć sentymentalna i podniosła.

Więc napiszę coś radośniejszego, coś co jest w pewnym sensie kwint-prawda-esencją pozytywnych wniosków wypływających z moich doświadczeń.

Dwadzieścia lat temu zaczynałem od zera. Nie miałem jeszcze przyjaciół, znajomych. Nie wiedziałem praktycznie nic o tym świecie. Nie miałem jakiś marzeń, planów. Nie byłem nawet dobrze przygotowany do dalszego życia – żyłem i rozwijałem się dzięki swoim rodzicom. To właśnie im zawdzięczam w swoim dotychczasowym życiu najwięcej. Może za rzadko to doceniam, za rzadko im dziękuje, za rzadko staram się im w jakiś sposób odwdzięczyć… Ale w głębi serca dziękuje im za to codziennie. Dziękuje im za to ucząc się i zdobywając wykształcenie bo wiem, że jest do dla nich bardzo ważne. Wiem, że dołożyli wszelkich starań by zapewnić mi jak najlepsze warunki do rozwoju. Wiem, że życzą mi abym zaszedł dalej od nich, abym nie popełnił ich błędów, aby żyło mi się lżej. Nauczyli mnie jak żyć, jak dostrzegać w każdym człowieku ‘człowieka’. Mama nauczyła mnie, że nawet w sytuacji bez wyjścia można znaleźć iskierkę nadziei, Tata natomiast nauczył mnie, że warto ciężko pracować. Nauczyli mnie, że pomimo wszystko warto pomagać ludziom bo nigdy nie wiadomo czy sam kiedyś nie będę takiej pomocy potrzebował. Nauczyli mnie, że warto mieć przyjaciół. Wreszcie nauczyli mnie, że warto kochać, mimo, że nie jest to nigdy łatwe. I za to wszystko dziękuje im z całego serca. I myślę, że warto, mimo wszystko, słuchać swoich rodziców – bo kto jak nie oni chce dla nas jak najlepiej?

Są jeszcze dwie osoby które przez te dwadzieścia lat miały na mnie wielki wpływ. Pierwszą z nich był mój dziadek. Skutecznie rozpalił we mnie chęć poznania świata. Nie bał się nawet najtrudniejszych pytań (których sporo zadawałem) i zawsze starał się na nie odpowiedzieć. Zafascynował mnie techniką i dał do zrozumienia, że to nie technika rozwija się w zawrotnym tempie, tylko to sam człowiek za nią nie nadąża. Chciał przekazać mi całą swoją, naprawdę imponującą, wiedzę… bardzo żałuje, że nie zdążył. Należał do ludzi których opowieści można było słuchać z zapartym tchem. Był człowiekiem ponadepokowym. Dzięki jego opowieściom o wojnie mam swój własny dobrze ugruntowany obraz okrucieństwa i bezsensowności tego konfliktu. Był dla mnie bardzo ważną osobą. Jego śmierć była dla mnie wielkim szokiem ale zarazem bardzo ważnym wydarzeniem w moim życiu. Wtedy właśnie otrząsnąłem się z wielu dziecięcych złudzeń i zacząłem patrzeć na świat jakby doroślej. Czasami mam wrażenie, że stoi za mną, klepiąc mnie po ramieniu – zachęca do dalszego wysiłku, walki… Żałuje, że gdy zorientowałem się jak ważnym jest dla mnie człowiekiem, jego już nie było. Chciałbym, aby każdy z was mógł spotkać w życiu taką osobę. Chciałbym, abyście potrafili docenić skarb jakim jest wiedza poparta doświadczeniem. Chciałbym, abyście potrafili wysłuchać i obdarzyć należytym szacunkiem waszych dziadków i babcie, nawet jeżeli mają swoje wady.

Drugą bardzo ważną dla mnie osobą, w moim życiu, jest moja siostra. Dzięki niej widzę świat z całkiem innej perspektywy. Bez niej byłbym zupełnie innym człowiekiem. Dzięki temu czego przy niej się nauczyłem wymagam od siebie dużo więcej. Myślę, że warto jest spotkać taką osobę, warto wymagać od siebie więcej, warto zobaczyć świat z innej perspektywy.

A teraz czas na grupę ludzi których cenię i szanuję – na moich przyjaciół. Nie ma co się oszukiwać – oni też mieli duży wkład w to jak przeżyłem te dwadzieścia lat i jak mnie to życie ukształtowało. Z częścią z nich nie mam ciągłego kontaktu, ale wiem, że kiedy się spotkamy to z pewnością będziemy się w stanie dogadać, tak jak dawniej. Z niewielką grupą przyjaciół mam kontakt dosyć często i to oni najczęściej pomagają mi w przeżywaniu zwykłej codzienności. Życzę wam, abyście mieli takich samych – bo o lepszych będzie bardzo trudno – przyjaciół i to tych którzy są przyjaciółmi w tych dobrych jak i w tych gorszych momentach życia.

Na podsumowanie dodam tak od siebie – patrząc wstecz ciężko mi jest ocenić czy te dwadzieścia lat spędzone przeze mnie na tym świecie mogę ocenić pozytywnie czy negatywnie. Z pewnością starałem się ale wielokrotnie to nie wystarczało. Walczyłem i przegrywałem. Starałem się być odważny ale parę razy stchórzyłem. Kilka razy byłem o krok od poważnego wypadku ale ostatecznie nic poważnego mi się nie stało. Starałem się nie krzywdzić ludzi, ale nie zawsze mi to wychodziło i to jest chyba dobre miejsce żeby przeprosić za to czego nie powinienem był zrobić, powiedzieć – przepraszam. Ludziom którzy mi pomogli chciałbym z całego serca, gorąco podziękować.

Kończąc tą i tak dużo dłuższą niż w zamierzeniach notkę. Chciałbym dać wam jedną radę – którą możecie oczywiście olać ciepłą uryną i wcale się nie obrażę – ale możecie też z tej rady skorzystać bo nie jest chyba taka całkiem bez sensu.

Chciałbym żebyście mimo wszystko – zawsze mieli marzenia, nawet te nierealne. To marzenia podtrzymują na duchu w ciężkich sytuacjach, pozwalają się na chwilę oderwać od codzienności, poszybować wysoko w chmury i zaczerpnąć świeżego powietrza – nawet siedząc w dusznym, ciasnym pokoju. Starajcie się te marzenia realizować bo wbrew pozorom nawet te najbardziej nierealne mogą stać się rzeczywistością. A jeżeli nie uda wam się spełnić marzeń to zapamiętajcie dosyć ciekawe słowa pewnego angielskiego poety:

“Życie nie jest lepsze ani gorsze od naszych marzeń, jest tylko zupełnie inne.”

Pisałem już jakiś czas temu o tym kim jest student wyższej uczelni, co na niej robi, czego nie robi i ile w tym wszystkim zależy od głupiego szczęścia (a wbrew pozorom szczęście bywa w studiowaniu kluczowe…).

Teraz zdecydowałem się napisać o tych którzy mają największy wpływ na obraz studiowania – o wykładowcach.

Na początek chcę zaznaczyć, że do wykładowców miałem na prawdę pozytywne podejście. W liceum spotkałem odpowiednio dużą ilość ‘nauczycieli bez powołania’, aby sądzić, iż limit się wyczerpał i na studiach zbyt wielu takich nie spotkam…

Dobrze, że nie postawiłem kasy na taki obrót sprawy bo byłbym o tą kasę w plecy… Myślę, że akurat w tej kwestii, wybór uczelni jest kluczowy. Najlepsze uczelnie są najlepsze, bo zatrudniają najlepszych. Najlepszą uczelnią techniczną w Krakowie jest… AGH, a według aktualnego rankingu polskich technicznych uczelni wyższych – AGH przegrywa tylko z Politechniką Warszawską, dla porównania Krakowska ‘Polibuda’ jest na ósmym miejscu.

Wiadomo oczywiście, że rankingi nie są zawsze miarodajne i odnoszą się do całej uczelni, a nie do poszczególnych wydziałów czy kierunków, ale pomimo to warto na ranking popatrzeć i przeanalizować jeszcze raz swój wybór.

Wydział Inżynierii Środowiska na PK nie należy do ‘flagowych’ wydziałów ‘polibudy’. Świadczy o tym chociażby sprzęt i stan laboratoriów oraz sal. Pomimo przeprowadzanych sukcesywnie remontów, nawet w odnowionej sali wykładowej nie działa klimatyzacja, a usterka projektora była usuwana parę miesięcy…

Ale nie ma co oczekiwać cudów – to jest tylko polska uczelnia, a w polskich realiach zawsze na coś pieniędzy brakuje (no chyba, że mówimy o pensji prezesa PZPN – bo na nią pieniędzy brakować nie może).

Tak naprawdę na uczelni liczą się wykładowcy. Na naszym wydziale z wykładowcami bywa różnie, można znaleźć kilku bardzo dobrych ale przeważnie jest przeciętnie…  Zdarzają się też i nieciekawe przypadki.

Jest jedna bardzo dziwna ‘moda’ panująca wśród wykładowców na Ochronie Środowiska – kolokwia zaliczeniowe ustalają na ‘ostatnią chwilę’ przed sesją, podczas gdy większość semestru spokojem i beztroską płynie. Czy nie można było o kolokwiach pomyśleć wcześniej? Wiadomo, że studentom z pisaniem kolosów nigdy się specjalnie nie spieszy – najlepiej byłoby ich nie pisać w ogóle, ale przeprowadzanie najważniejszych kolosów w terminach niemalże wykluczających możliwość poprawy przed sesją wprowadza niepotrzebne nikomu nerwowość i pośpiech.

Dosyć często zachodzi również zjawisko ‘niedopowiedzenia’. Jest to dosyć irytujące zjawisko które znacznie utrudnia prawidłowe przygotowanie się do kolokwium/zaliczenia. Kiedy wykładowca zapowiadając kolokwium mówi, że ‘zadania będą takie jak na ćwiczeniach’ student spodziewa się zadań podobnych do tych z ćwiczeń, zadań które można rozwiązać tym samym lub bardzo podobnym sposobem do tego z ćwiczeń. Po otrzymaniu kartki z zadaniami niejednokrotnie można się było poczuć oszukanym niczym Gołota w walce z Lewisem lub też wręcz poczuć się wydymanym przez całą murzyńską wioskę. Zadania były skonstruowane zupełnie inaczej niż te z ćwiczeń, a co za tym idzie i sam sposób rozwiązania był skrajnie inny. Tak wiem – na studiach mamy się ’samokształcić’, ale rzetelne podawanie właściwego zakresu zagadnień na kolokwium chyba nie koliduje z ’samokształceniem’? Ten typ niedopowiedzenia można jeszcze uznać za skutek niedopatrzenia, przeoczenia itp. W każdym razie niedopowiedzenie nieumyślne.

Ale odnoszę wrażenie, że zdarzają się też ‘niedopowiedzenia’ umyślne. Zdarzyło się bowiem, że na zaliczeniu z CAD-a, pojawił się nowy, całkiem nieprzećwiczony wcześniej element który pomimo to miał kluczowe znaczenie przy ocenianiu prac. Efektem końcowym było ‘wyłożenie się’ dziewięćdziesięciu procent studentów z obydwu grup prowadzonych przez tego samego prowadzącego. Podczas gdy grupy zaliczające u drugiego prowadzącego zaliczyły bez większych problemów. W trakcie pisania tego tekstu odbyła się poprawa zaliczenia ale nadal sporo osób nie zaliczyło. Według mnie coś jest tu nie tak, jak być powinno. Po pierwsze AutoCAD jest programem na tyle rozbudowanym, że jeden semestr nauki jego obsługi i wykorzystania to zdecydowanie za mało, ale tutaj akurat można założyć, że student sam będzie poszerzał swoje umiejętności wykorzystania tego programu, bo jest to dosyć przydatne narzędzie. Oczywiście zakładając, że studenta stać będzie na taki program (bo przecież studenci nie używają nielegalnego, pirackiego oprogramowania). Sądzę, że przy odrobinie dobrej woli taka sytuacja nie miałaby miejsca.

Zdarzają się też, na szczęście rzadko, wykładowcy czy może raczej pracownicy naukowo-dydaktyczni którzy na wykładowców po prostu się nie nadają lub zupełnie im nie zależy na odpowiednim przekazaniu swojej wiedzy. Wiadomo, że jest sporo nauczycieli bez powołania i pewnie każdy w szkole spotkał takiego nauczyciela. Liczyłem, że na uczelni wyższej nie spotkam już kogoś takiego – myliłem się. Spotkałem wykładowców których jakikolwiek kontakt ze studentami potwornie męczy i denerwuje – na szczęście wizyty w ‘świrowni’ zakończyły się wpisem z Fizyki. Są też wykładowcy którzy lubują się w prezentowaniu swojej przewagi nad studentami, przewagi w posiadanej wiedzy, bo nie zawsze inteligencji. Tacy wykładowcy i ich podejście do wykonywanego zawodu – na pewno nie pomagają studentom w zdobywaniu wiedzy (szczególnie kiedy częściej zwiedzają świat niż przebywają na uczelni).

Żeby nie było tak całkiem źle i mrocznie – są też wykładowcy którzy na prawdę wiedzą co, czemu i dla kogo robią. Potrafią przeprowadzić ciekawy wykład z przedmiotu który niekoniecznie jest dla Ciebie interesujący. Tego typu wykładowcom zależy na tym, aby student zdobył odpowiednio dużo wiedzy i umiejętności, a przy tym wykonują swoją pracę naukową. Od takiego wykładowcy nie usłyszysz, że ‘nie każdy musi skończyć studia’.

Wypada ogarnąć cały ten tekst i napisać jakieś dobre, a może nawet i mądre podsumowanie…

Po pierwsze – nie chciałbym żeby ktoś odebrał ten tekst jako antyreklamę tej uczelni i tego kierunku. Bo na różnych wykładowców można trafić na każdym kierunku, na każdej uczelni.

Nie chciałbym też żeby ktoś poczuł się urażony czy oburzony tym co napisałem. Wiem, że ktoś może powiedzieć, iż prawo do oceniania wykładowców mają Ci którzy uzyskują najlepsze oceny i nie mają problemów bo są ‘obiektywni’ – moim skromnym zdaniem niezależnie od zdobywanych ocen – nikt nigdy nie będzie w stu procentach obiektywny w swych ocenach, a ja starałem się być ‘tylko’ jak najbardziej obiektywny.

I wreszcie przejdźmy do tego co chciałem przekazać, wyrazić tym tekstem. A chciałem wyrazić swój zawód. Tak właśnie! Zawód… Zawiodłem się poziomem niektórych wykładowców. Może miałem zbyt wysokie wymagania co do wykładowców których widziałbym na uczelni wyższej. Może miałem ‘niefart’ spotkać tych kilku wykładowców którzy psują dobrą opinię całej reszty.

A może tak już po prostu jest w tej naszej Ojczyźnie, że oczekiwane, wymarzone ’szklane domy’ mienią się szarzyzną zwykłego Nowo-Huckiego blokowiska.

PS

Nie usunę swojego konta na PK.

A jednak chciałbym wyrazić jakoś to co jest tam gdzieś głęboko we mnie (tak trochę po lewej stronie mostka, pomiędzy płucami)

Dawno tam nie zaglądałem, bo i nie było takiej potrzeby. Do niedawna ten zdrewniały narząd służył mi jedynie jako pompa która tłoczyła drewnianą krew, drewnianymi tętnicami, poprzez drewniane narządy do drewnianych żył i z powrotem do tego zdrewniałego serca. I tak trwała ta nieustanna drewniano-fizjologiczna monotonia…

Aż pewnego nadzwyczaj normalnego dnia to wyblakłe swą czerwienią, zimne swym ciepłem, nieruchome swym nieustannym ruchem, smutne swą radością, drewniane serce – zabiło jakby mocniej, jakby radośniej. Zabiło tak jakby miało dla kogo…

I z każdym kolejnym uderzeniem byłem coraz bardziej przekonany, że to nie jest sen…

A teraz jestem już pewny, że to wszystko stało się na prawdę, że marzenia się spełniają i to właśnie wtedy kiedy najmniej na to liczysz…

Mojemu marzeniu chciałbym dedykować pewną piosenkę…

Dawno, dawno temu… za siedmioma korytarzami… za siedmioma klasami… za siedmioma ławkami był sobie zdenerwowany maturzysta, który miał mnóstwo marzeń, planów, oczekiwań… i coraz mniej czasu do zakończenia pisania najważniejszych egzaminów w dotychczasowym życiu. Czym bliżej było do podania wyników tym więcej myśli przewijało się przez skażony licealno-szkolnymi przyzwyczajeniami, umysł i w coraz to bardziej przerażającym tempie… Ale przesiewając ten ‘ocean’ myśli – była tam jedna myśl która była chyba myślą przewodnią – ‘żeby matura stała się tylko miłym wspomnieniem..’

Mniej więcej w rok później ten sam człowiek jest studentem dla którego matura jest już tylko wspomnieniem. Studentem który osiągnął swoje dotychczasowe cele w życiu i musiał stworzyć nowe. Studentem który przestał marzyć, aż do momentu w którym najważniejsze marzenie w jego życiu się spełniło, a właściwie spełnia się dalej..

Pewnie zastanawiacie się czemu pod tytułem o juwenaliach napisałem taki właśnie tekst – pozornie z juwenaliami nie związany?

Do napisania tego tekstu zainspirowała mnie piosenka którą zapewne każdy z was zna. Piosenka która jest dla mnie największym ‘hitem’ tegorocznych juwenaliów. Zresztą trzeba przyznać, że cały koncert Lady Pank był na prawdę fantastyczny i pomimo, że lubię Comę która też zagrała dobry koncert, to właśnie koncert tej kultowej wręcz, rockowej kapeli której przeboje powstawały jeszcze przed moim pojawieniem się na tym świecie, był najlepszym koncertem na tych juwenaliach. A o jaką piosenkę chodzi?

Lady Pank – Mniej niż zero

Interpretację tekstu piosenki i przesłania które z niej płynie pozostawiam do rozpatrzenia przez każdego z was indywidualnie, dla mnie jest to piosenka z bardzo ważnym, życiowym przesłaniem.

Muszę to napisać jasno i wyraźnie – zadurzyłem się…

…i to tak… dosyć poważnie…

…ale…

…wbrew temu co zapewne zaczęło się kotłować w waszych umysłach…

…zauroczyłem się…

…w…

…piosenkach…

Pierwsza z nich – z pozoru najgłupsza, a jednak jedna z najmądrzejszych polskich piosenek jakie słyszałem.

Czesław Śpiewa – Maszynka Do Świerkania

Druga piosenka – już nie polska, ale z bliżej nieokreślonych powodów wpadła mi w ucho i nie chce wypaść.

The Killers – Human

I trzecia piosenka którą mógłbym słuchać bez przerwy.

Coldplay – Viva la Vida

Ale jak to z zadurzeniami bywa, pewnie i to zadurzenie mi przeminie, ale zostanie chociaż pewien ślad.

Są piosenki które słucham codziennie, są piosenki które słucham gdy jestem smutny, są piosenki które słucham gdy mam dobry humor i są wreszcie piosenki które słucham bo dają mi energetycznego ‘kopa’

Każdy ma swój sposób na ‘doładowanie’ się energią – jedni biorą dragi, inni dbają o swoją marskość wątroby pijąc ‘napoje energetyczne’ hektolitrami a jeszcze inni spożywają bułkę z bananem osobiście wolę jednak muzykę

Od razu zaznaczam, że jeżeli ktoś nie ‘trawi’ mocnego brzmienia gitar elektrycznych, szybkiej i wyraźnej perkusji i tekstu piosenki który nie musi mieć sensu (zresztą w ogóle – wokal nie musi być słyszalny) to z pewnością poniżej zamieszczone kawałki nie przypadną mu do gustu.

A muzyka będzie różnorodna rock, punk rock, alternative rock, alternative metal, industrial metal, digital hardcore, rapcore, rap metal, hardcore punk. Pomijam bardziej znane kapele – postarałem się pozbierać składankę kawałków których w żadnym radiu nie usłyszycie, a szkoda

Zacznijmy od kawałka znanego z pewnej reklamy, pewnego piwa, którą pewnie widzieliście (a jak nie to zobaczycie).

Teddybears Sthlm & Mad Cobra – Cobrastyle

a teraz kawałek którego bez uprzedniego wyregulowania głośności nie radzę słuchać od pierwszych sekund…

Mad Capsule Markets – Pulse

i kawałek który udało mi się znaleźć w całkiem niezłej jakości

Zebrahead – Check

a teraz mocny kawałek o wiele mówiącym tytule..

AFI – The Boy Who Destroyed The World

i pora na stary dobry heavy metal…

Motorhead – Ace of Spades

nie zmieniając zbytnio klimatu – mocny kawałek i specyficzny udergroundowo-low-cost-owy teledysk…

CKY – 96 Quite Bitter Beings

kolejna piosenka i kolejny teledysk u-l-c

Bodyjar – Not The Same

a teraz całkiem przyjemna i wesoła piosenka o bardzo radosnym tytule..

Guttermouth – I’m Destroying The World

A teraz pora na najlepsze moim zdaniem kawałki energetyzujące…

na początek kawałek z fajną gitarą i odrobiną ’skreczu’…

Alley Life – Out With The Old

piosenka która od pierwszej sekundy naładowana jest energią…

Swingin Utters – Five Lessons Learned

klasyk …

Rage Against The Machine – Killing In The Name

i kolejna jeszcze bardziej energetyczna piosenka RATM…

Rage Against The Machine – Guerilla Radio

i na koniec… moim subiektywnym zdaniem jedna z najbardziej emanujących energią piosenek..

Blur – Song 2

Zapewne część z was kojarzy większość z tych piosenek… szczególnie ta część z was która grała w Tony Hawk Pro Skater 2 i 3

Każdy z nas ma swoje własne zdanie na temat serwisów społecznościowych i nie zamierzam nikogo przekonywać do mojego własnego poglądu na tego typu portale.

Chcę przedstawić mój jak najbardziej subiektywny pogląd i kilka hipotez na temat naszej-klasy.

‘nasza-klasa’ jest jednym z najpopularniejszych (jeżeli nie najbardziej popularnym) serwisów społecznościowych. Według alexa.com (serwisu badającego ruch w internecie) nasza-klasa jest drugą najczęściej otwieraną stroną w Polsce. Dla porównania podam, że pierwsze miejsce zajmuje google.pl, youtube.pl jest dopiero szósty, a fotka.pl jest jedenasta… Nie byłoby w tym nic złego bo ‘n-k’ jest serwisem mającym na celu odnawianie kontaktu ze szkolnymi kolegami i koleżankami. I w tym właśnie celu ten portal powstał – dokładnie 11 listopada 2006 roku. Problem w tym, że od tamtego czasu ‘n-k’ znacznie poszerzyło horyzonty swojej działalności – że tak to poetycko ujmę.

Konto na naszej-klasie założyłem dosyć dawno – nie pamiętam dokładnie kiedy – ale pamiętam, że były to czasy kiedy korzystanie z tego serwisu było możliwe w późnych godzinach nocnych, chyba, że ktoś lubił oglądać informację o przeciążeniu serwerów lub był fanem ‘pana Gąbki’. Wtedy to właśnie, nie było zbyt wielu amatorów ‘dodawania fotek’, bo był to proces dosyć problematyczny. I to był właśnie okres kiedy ‘n-k’ służyła głównie do nawiązywania kontaktu z kolegami ze szkoły.

Kilka miesięcy później serwery wreszcie pozwalały na całkiem przyzwoite działanie serwisu i wtedy zaczęła się moda na ‘naszą-klasę’. Większość osób z dostępem do internetu zaczęło sukcesywnie rejestrować się w serwisie i wszystko byłoby pięknie gdyby nie sukcesywnie dodawane ‘nowe użyteczności’…

Jest takie powiedzenie, że jeżeli przestajesz się rozwijać, to tym samym zaczynasz się cofać, zgodzę się z nim, ale ten rozwój powinien iść w odpowiednim kierunku. Serwis ‘n-k’ zaczął czerpać pełnymi garściami rozwiązania podobne do tych z fotka.pl. Najpierw całkiem niewinnie dodano możliwość ‘powiększenia limitu’ na ‘transfer’ dodawanych zdjęć (oczywiście nie bezpłatnie). Niby nic ale według mnie był to już kroczek w stronę (nadmiernej?) komercjalizacji serwisu. Potem dodano możliwość wysyłania ‘prezentów’ – płatnych sms-em lub przelewem. A apogeum zmian na ‘n-k’ było według mnie dodanie możliwość monitorowania – kto jest aktualnie zalogowany do serwisu, a do tego możliwość sprawdzenia kto ‘odwiedził’ nasz profil (ograniczoną do 3 ostatnich osób – ale oczywiście za niewielką opłatą można było widzieć więcej). To był moment, w którym pierwszy raz myślałem o usunięciu konta. I od tego momentu moja wiedza co do nowych ‘użyteczności’ w tym portalu ogranicza się do wiedzy – gdzie to wyłączyć. Gdyby nie to, że zgodnie z ideą serwisu – znalazłem sporo szkolnych znajomych z którymi straciłem wcześniej kontakt to pewnie już bym grzecznie podziękował za współpracę z tym serwisem.

Do pełni nie-szczęścia brakuje mi tylko oceniania zdjęć.. Bo ’słitaśne komcie’ i ‘napiszę swoje imię i nazwisko tak żeby użyć jak największą ilość dziwnych, odjechanych znaczków’ już są. Do tego wbijmy szpilę w postaci ‘pinezki’, podpiszmy ją ‘włosy Gniewomira’ dodajmy do tego dużo iks-deków ‘xDxDxDxD’ i jest ‘beka’ – taaa… klawo, morowo, w dechę…

I tu zaczyna się moja mała hipoteza. Znacie zapewne osławione stwierdzenie, że ktoś jest ‘dzieckiem neostrady’ czy krócej – ‘dzieckiem neo’. Właśnie ta nowa ‘fala’ użytkowników internetu która sprawiła, że normalni użytkownicy internetu zostali przez ‘niektórych’ (między innymi jednego z tych dwóch co razem coś tam ukradli) uznani za ‘półinteligentów’. Ale czy się tego chce czy nie, to trzeba się było do ‘dzieci neo’ przyzwyczaić. A teraz mam wrażenie, że powstało podobne zjawisko – związane z serwisem ‘n-k’. Dzieci naszej-klasy – z pewnością spotkaliście się z takimi osobami. Pozwolę sobie naśladować styl Clarksona opisując przykład ‘dziecka n-k’ – niektórzy twierdzą, że jego celem jest jak najszybsze wykorzystanie limitu na ‘transfer’ nowych fotek, niektórzy twierdzą, że jego celem jest zdobycie jak największej ilości znajomych (najlepiej w tym celu zaprosić wszystkich ludzi ze swojego gimnazjum), niektórzy twierdzą, że jego celem jest dodanie komentarza wszędzie gdzie się da i bez względu na to czy jest w tym jakiś sens. Z pewnością, nawet jeżeli nie macie konta na n-k, to i tak słyszeliście, albo spotkaliście osobę która odpowiada – mniej więcej, temu opisowi.

Trochę to smutne, trochę śmieszne, ale w gruncie rzeczy – trochę przerażające. Młode pokolenie które zamiast oczekiwać na kolejny odcinek “Kapitana Jastrzębia”, trenując zagrania ‘na Tsubase’ (fakt, że po kilku nieudanych przewrotkach – człowiekowi wyraźnie wyznacza się granica jego możliwości, gdzieś pomiędzy kością ogonową, a lędźwiami) – oczekuje na kolejny komentarz pod niedawno dodanym zdjęciem, poprawiając swój ‘opis’ na ‘n-k’…

Dla przykładu – całkiem sensowny filmik – szkoda, że reklamujący inny ‘portal’.

Wpis będzie taki jak i te święta – krótki, trochę męczący i ogólnie bez wyrazu.

Na odbiór każdych świąt składa się wiele rzeczy – od tradycji rodzinnych po kwestie teologiczne. Ja w tym temacie rozpisywać się nie będę.

Chciałem tylko napisać, że o ile Święta Bożego Narodzenia uwielbiam, tak Świąt Wielkanocnych po prostu nie trawię… Jest wiele powodów dla których te święta w zasadzie mogłby dla mnie nie istnieć. Wiem, że osoby ‘wierzące’ i ‘praktykujące’ teraz pewnie uznają mnie za człowieka szerzącego herezję bo przecież zmartwychwstanie Jezusa jest najważniejszym wydarzeniem dla chrześcijaństwa… możnaby nawet wnioskować, że jestem ateistą, ale to nie prawda.

Ja po prostu nie lubie tych świąt… tak jak nie lubi się kaszanki czy szpinaku.

Najbardziej nie lubie Wielkanocnego Poniedziałku – dnia w którym wszyscy ujemnointeligentni przedstawiciele naszego społeczeństwa wyładowywują swoje życiowe frustracje wylewając wiadra wody na bezbronnych ludzi. Fantastyczna ‘tradycja’ – wyjde sobie wyrzucić śmieci i wróce ‘orzeźwiony’ kilkoma wiadrami zimnej wody – no po prostu brak słów…

Mimo wszystko chciałem życzyć wszystkim którzy odwiedzają mojego bloga – spokojnych, rodzinnych i wesołych Świąt Wielkanocnych (i suchego poniedziałku… )

To będzie jeden z tych wpisów, w których każdy znajdzie coś ‘dla siebie’.

Wybór utworów będzie jak najbardziej subiektywny więc jakby jednak jakiejś waszej, ulubionej piosenki zabrakło to możecie wspomnieć o tym w komentarzu

(na początek mała informacja – nie znajdą tu się wszystkie piosenki które chciałbym zamieścić.. a to dlatego, że w dzisiejszych czasach youtube słynie z tego, ze blokuje dostęp do dużej części materiałów tylko dlatego, że Twoje IP wskazuje na to, iż jesteś z Polski – dyskryminacja? Kolejny temat na wpis. Na szczęście starszymi teledyskami się raczej nie zajmują. )

Zamieszczę tutaj sporo teledysków – jakość będzie różna – ale przecież nie o jakość tutaj chodzi, a o wspomnienia Będą to głównie piosenki, które były hitami w stacjach radiowych jak i na ‘dyskotekach’. Kolejność ich zamieszczania nie ma tu większego znaczenia bo każda z nich łączy się z jakimiś wspomnieniami i głównie dlatego się tu znajduje.

Na początek absolutny (nie ma to bynajmniej, nic wspólnego z Absolutem porzeczkowym ) klasyk wśród hitów lat dziewięćdziesiątych – rok 1993

Haddaway – What Is Love?

Teraz kolejny klasyk – lato, rok 1996 – długa droga od ośrodka wczasowego na plażę, ostatnie sto metrów, droga prowadzi pomiędzy dziesiątkami stoisk z wszelkimi pierdołami jakich tylko człowiek może potrzebować nad morzem, a wszędzie słychać tą piosenkę…

No Mercy – Where Did You Go?

…ale też i inne hity bo lato w 96′ roku w hity obfitowało

Mr President – Coco Jambo

i jeszcze jeden hit który kojarzy mi się z wakacjami w 96′ (choć mogę się w tym przypadku mylić )

Fun Factory – I Wanna B With U

i kolejny hit z roku 96′ – trochę zapomniany, ale czasami jeszcze można go usłyszeć w stacjach radiowych Zwróćcie uwagę na układ choreograficzny i głos wokalisty

WES – Alane

Teraz trochę teledysków które zapewne kojarzycie – nie pamiętam już niestety dokładnie z którego roku pochodzą (mogą nawet delikatnie wykraczać poza granice lat 90-tych)

Najpierw seria teledysków Ace Of Base – na pewno znacie

Ace Of Base – All That She Wants

Ace Of Base – Beautiful Life

Ace Of Base – The Sign

i seria teledysków człowieka który stworzył nowy styl muzyki i śpiewu – niezapomniany John Scatman

John Scatman – Scatman’s World

John Scatman – Everybody Jam

John Scatman – Scatman

kolejny wakacyjny ‘przebój’ – chyba z roku 98′ – pamiętam, że moja siostra mnie tym dręczyła

Loona – Bailando

kolejny wakacyjny, plażowy, teledysk

Passion Fruit – The Rigga Ding Dong Song

piosenka bodajże z roku 97′ – w każdym radiu było jej pełno

Alexia – Uh la la la

ten teledysk jest chyba już z lat powyżej 2000, ale pasuje tematycznie i klimatycznie

Bellini – Samba De Janeiro

kolejny utwór zna chyba każdy – bez wyjątku (chodzą słuchy, że ktoś do dziś w rytmie tej piosenki – że zacytuje Freda z ‘Chłopaki nie Płaczą’ – ‘gibie się jak pierdolony rezus’). Swoją drogą chciałbym umieć tak tańczyć… generalnie w ogóle tańczyć też bym chciał umieć

Kaoma – Lambada

Poszukiwania tej piosenki były dosyć długie – głównie dlatego, że ciężko tutaj o właściwy zapis słowny tekstu ‘ze słyszenia’

Carrapicho – Tic Tic Tac

Teraz trochę muzyki elektronicznej – dwa znane pewnie wszystkim utwory GiGi D’Agostino

GiGi D’Agostino – The Riddle

GiGi D’Agostino – L’amour Toujours

A teraz trochę w innym klimacie

Piękna piosenka, piękny film.

Sting – Shape Of My Heart

A jeżeli już jesteśmy przy muzyce Stinga

Sting – Englishman In New York

kolejna piękna piosenka gdzieś z połowy lat 90′

The Verve – Bittersweet Symphony

edit: Jeszcze tej piosenki mi tutaj brakowało

Lighthouse Family – High

A na dobry koniec – jedna z moim zdaniem najpiękniejszych piosenek lat dziewięćdziesiątych

Enigma – Return To Innocence

Myślę, że na tym poprzestanę. Z pewnością nie zamieściłem wszystkich ‘hitów’ bo gdybym chciał to zrobić to prawdopodobnie byłaby to najdłuższa notka na moim blogu.

Przesłuchując i szukając tych wszystkich piosenek naszła mnie taka refleksja – pewnie całkowicie nieobiektywna – kiedyś, jeszcze parę lat temu, piosenki były mniej ‘wymuszone’ – tworzone bardziej dlatego, że ktoś miał chwilę weny twórczej i pomyślał, że ‘to może być fajne’ – niż dlatego, że ‘trzeba nagrać coś co będzie hitem’. Może dlatego piosenek ‘hitów’ z przed roku czy dwóch już tak dobrze nie pamiętam.