Wyprodukować kolejną ‘słitaśną’ komedię romantyczną z ‘plejadą’ gwiazdek?

Zmienić wygląd strony z torrentami na ‘srebrzysty’ ?

Obniżyć ceny biletów o 5% ?

NIE!

Wystarczy zrobić dobry trailer!

dnia w którym tak ciężko mi spokojnie zasnąć… setki, tysiące wspomnień nagle ożywa w moim  wyjątkowo w tym dniu popieprzonym umyśle… i nie sposób od nich uciec, a każde z nich pomimo początkowego przypływu radości – pozostawia po sobie smutek i pustkę.

Ludzie mówią, że czas leczy rany i faktycznie z tymi fizycznymi radzi sobie całkiem nieźle… Ale tej pierdolonej pustki gdzieś tam w środku nie ubywa ani po miesiącu, ani po roku, a po dziesięciu nawet jakby się powiększała…

I tak się właśnie dziś czuje – czuje potrzebę wypowiedzenia tysięcy słów, podzielenia się setkami wspomnień i wysłuchania dziesiątek historii… problem w tym… że nie ma już tego drugiego rozmówcy…

Z różnych powodów – albo lenie nie nagrywają nowych albumów, tudzież nagrywają takie, że jebnięcie głową w blat biurka jest jedynie delikatną formą przedstawienia mojego rozczarowania – czasem nawet zażenowania…

Nie pozostało więc nic innego jak poszukać czegoś nowego… i tu zawsze pojawiają się problemy ‘cywilizacyjne’ – już tłumacze – otóż najłatwiejszą drogą poszukiwania czegoś nowego jest dla mnie youtube mimo dużej i zacnej konkurencji dalej nową muzykę znajduję właśnie tu… chyba, że wytwórnie płytowe uznają nasz piękny Wisłą i Odrą płynący kraj za zaścianek cywilizacji – trzeci świat i nie udostępnią nam swoich zasobów pokazując bardzo dosadnie środkowy palec z ceną płyty w €uro…

Moja reakcja jest oczywista – jeżeli wykonawcy nie chcą żebym mógł za darmo przesłuchać chociażby jednego ich kawałka to wpisuje w wyszukiwarce kolejną nazwę kapeli i szukam dalej.

Niestety nie starczyło mi determinacji na dłużej niż dwie godziny i nie znalazłem nic ciekawego… niestety porządnego rocka trudno dziś usłyszeć… zacząłem więc szukać czegoś całkiem nowego, innego i z wytwórni która chętnie udostępni mi część swoich zasobów w celach szeroko rozumianego marketingu.

O dziwo zatrzymałem się na polskiej muzyce! – O dziwo! Nie jest to rock, metal, deathmetal – O dziwo! Jest to polski hip-hop…

Otóż znany mi swego czasu Grubson którego kojarzyłem z czasów licealnej fascynacji rasta klimatami wypalił z dwoma bardzo dobrymi płytami „O.R.S.” (2009) i „Coś więcej niż muzyka” (2011). Obydwie polecam gdyż sam ostatnio namiętnie ‘szafelinguje’ je w foobarze. Na zachętę zamieszczę jeden z zajebistszych kawałków.

Na początek dokonałem selekcji ‘gwiazd’ – starałem się wybrać osoby, które osiągnęły ‘szczyt’ i nie przeżyły ‘upadku’. Nie będę ukrywał, że jednym z powodów pisania tego tekstu jest niedawna śmierć Amy Winehouse.

Trzeba zdać sobie sprawę, że osiąganie szczytu popularności może odbywać się na zupełnie różne sposoby – czy to ciężką, żmudną pracą w studiu i licznymi koncertami, czy nagraniem jednej, dwóch ‘genialnych’ piosenek. Niestety i w tym przypadku nie można mówić o jakiejkolwiek sprawiedliwości.

Wybrałem sześć ‘przypadków’ gwiazd które w ten, czy inny sposób nie poradziły sobie z popularnością, problemami osobistymi, środowiskiem… generalnie – nie poradziły sobie z życiem.

Jim Morrison, Janis Joplin, Jimi Hendrix, Kurt Cobain, Ryszard Riedel, Amy Winehouse – postacie znane prawie każdemu kto choć trochę interesuje się muzyką. Każde z nich miało inne dzieciństwo, inne zainteresowania, tworzyli różną muzykę, mieli różne pomysły na życie – łączy ich osiągnięcie szczytu popularności i przedwczesna śmierć. Owszem pominąłem Michaela Jacksona bo nie mam ochoty dokładać kolejnego ‘tekstu’ o nim, wiedząc, że tak na prawdę nie wiele osób znało go jako człowieka.

Muszę przyznać, że jeżeli chodzi o muzykę którą tworzyli to poza Dżemem w zasadzie – nie przepadam. Mimo, że lubię rocka to:

- Hendrix jest dla mnie nikim więcej jak wybitnym gitarzystą

- Morrison niezrównoważonym psychicznie poetą

- Joplin wybitną, acz zakompleksioną wokalistką

- Cobain gościem który minął się ze swoją epoką

‘Richard’ Riedel to osobny ‘egzemplarz’ który ukazuje trochę odmienną historie – dobrego człowieka żyjącego w kraju w którym nie miał większych perspektyw, który mimo wszystko założył rodzinę i starał się żyć – niestety narkotyki nie dały mu pożyć zbyt długo.

Mimo różnic każda z powyżej wymienionych osób wybiła się na szczyt popularności, a następnie upadła – bez happy end-u.

Ale popularność osiągali głównie dzięki muzyce i temu co chcieli nią wyrazić… (bez pudelków, kozaczków czy innych tego typu portali) dla przykładu:

Ona kocha go bardziej niż on kiedykolwiek będzie wiedział. On kocha ją bardziej niż kiedykolwiek to okaże.

Lepiej być nienawidzonym za to kim się jest, niż być kochanym za to kim się nie jest. 

Kurt Cobain

Każdy z nas jest kimś niepowtarzalnym. Nie czyń siebie samego przedmiotem kompromisu, bo jesteś wszystkim, co masz.

Na scenie kocham się z tysiącami ludzi, ale do domu wracam sama.

Janis Joplin

Czuję się winny, gdy ludzie mówią, że jestem najlepszym gitarzystą. Nie jest dla mnie istotne, czy jestem dobry w tym co robię, czy też nie. Dla mnie liczy się to, czy jestem rozumiany, czy nie.

Kiedy siła miłości przezwycięży miłość do siły (władzy), świat pozna pokój.

Jimi Hendrix

Ludzie boją się śmierci bardziej nawet niż bólu. To dziwne, że się jej boją. Życie boli dużo bardziej niż śmierć. W momencie śmierci, ból się kończy. Więc, koniec to chyba twój przyjaciel.

Mógłbym umrzeć w katastrofie lotniczej. To byłaby dobra forma odejścia. Nie chcę umierać we śnie albo ze starości. Chcę poczuć jak to jest.

Jim Morrison

PS. Morrison skupił się akurat nad jednym aspektem życia… poeta…

Był taki czas, kiedy myślałem, że mogę coś w sobie zmienić.

Kiedyś chciałem umrzeć młodo jak Jim Morrison, ale z czasem zacząłem patrzeć na to inaczej…

Nigdy nie byłem abstynentem. Ale w stanie wojennym chciałem pomóc przyjacielowi, który uzależnił się od dragów. I sam się wciągnąłem… Nie lubię o tym mówić, bo co mogę powiedzieć?

Przestałem marzyć. Jak człowiek nie marzy – umiera.

Ryszard Riedel

A teraz porównajmy tych artystów do Amy Winehouse… owszem miała unikalny głos, miała potencjał i skorzystała z niego… parę razy. Pewnie chciała coś przekazać swoją muzyką, ale żeby to zrobić najpierw trzeba przekonać ludzi, że jest się zawodową wokalistką i artystką, a nie skandalistką, alkoholiczką, narkomanką. Osobiście sama wiadomość o jej śmierci mnie nie ‘ruszyła’. Kiedy ktoś podejmuje decyzje o ‘braniu’ znając tego konsekwencje – sam podpisuje na siebie wyrok. Przykre w tej historii jest to, że miała rodzinę i bliskich którzy ‘ponoć’ starali się jej pomóc. Jest taka przydatna życiowa zasada – kiedy zaczynasz coś robić – rób to dobrze i do końca – albo nie zaczynaj. Nikt nie będzie się głębiej zastanawiał czy się staraliśmy bez widocznych efektów. Niestety jej bliscy nawalili na całej linii… Ale mimo to teraz jej piosenki będą hitami na ‘jutjubie’, zyska nowe grono ‘wiernych’ fanów na facebook-u, a wytwórnie płytowe będą wydawać reedycje jej albumów – a może nawet znajdzie się jakiś nieopublikowany materiał na nową płyte! – jakaż wspaniała okazja żeby zarobić… przykre to, lecz prawdziwe – zmarła piosenkarka, narodziła się gwiazda…

Pewnie każdy z Was miał taką sytuację w życiu, że w trakcie sprzątania w biurku czy szafce – nagle znalazł przedmiot który przywołał tak miłe wspomnienia, że aż odechciewa się sprzątać dalej – nic tylko sobie usiąść, wypić piwo i powspominać z lekkim uśmiechem na twarzy, dreszczykiem emocji, a może małym zażenowaniem…

Dziś taka sytuacja mnie spotkała… znalazłem taki sobie utwór muzyczny:

I krótko mówiąc… poczułem się młody, beztroski – przypomniały mi się wakacje z czasów podstawówki, kiedy jechałem do rodziny na wieś na całe dwa miesiące i jedynym moim kontaktem z ‘cywilizacją’ były powtórki seriali lecące na jedynych czterech stacjach które mogłem obejrzeć na telewizorze bez pilota… a, że byłem najmłodszy – robiłem za pilota.

Ale…

…to były tak zajebiste czasy, że samo ich wspominanie poprawia humor

Mam nadzieje, że każdy za Was czytając ten tekst przypomni sobie jakiej wspomnienie za wakacji które podniesie go na duchu… bo jak dobrze wiemy… ‘to se ne vrati’

Ale żeby nie było tak smutno na koniec wrzucę coś weselszego (przepraszam za jakość ale zależało mi na teledysku )

Wielcy muzycy w dzisiejszych czasach nie mają łatwo – większość rytmów, gatunków, solówek, riffów, efektów, instrumentów już zagrano/wynaleziono/użyto. Muszą więc szukać inspiracji na całym świecie co pociąga za sobą konieczność podróżowania i męczącego przebywania w pięciogwiazdkowych kurortach w najdalszych zakątkach naszego globu (jakież to wyniszczające dla organizmu…) więc po powrocie są zbyt zmęczeni żeby nagrać nowy materiał na płytę i muszą ponownie wyjechać – tym razem odpocząć w pięciogwiazdkowych kurortach w najdalszych zakątkach naszego globu, a dopiero po powrocie mogą poszukać nowej inspiracji i… tak parę lat, aż wytwórnia płytowa zerwie kontrakt

A ja chciałem zaprezentować wam przykład skąd zaczerpnąć inspiracji i jak ją zamienić w całkiem fajny kawałek – zresztą sami oceńcie.

Materiał wejściowy (ostrzegam że jest bardziej bezsensowny niż hardcore-owy koksu):

Materiał wyjściowy:

Jak widać i słychać inspiracja nie musi mieć sensu, aby powstał kawałek który da się posłuchać, a zaryzykowałbym stwierdzenie, że nawet mi się podoba.

Ale na tym nie koniec mojego  wywodu…

Bo tak na prawdę inspiracja nie musi prowadzić artysty do stworzenia czegoś całkiem nowego – czasem wystarczy zinterpretować znany (lub też i mniej znany – nie ma tu reguły) utwór, ale w swój niepowtarzalny i oryginalny sposób. Poniżej zamieszczę kilka takich kawałków.

I na koniec dwie wisienki na torcie, dwie rodzynki, dwa białe kruki – piosenki które mimo, że są jedynie coverami mają na tyle odmienny charakter, że mogłyby się stać samodzielnymi hitami… mogłyby gdyby tylko jakaś stacja radiowa wychyliła się odrobinę poza popowy repertuar z polski i zagranicy – pomijam stacje rockowe które nie mają tylu słuchaczy i powoli same zaczynają zbaczać na kurs pop-rock-a…

Pisałem już o moim potępieniu głupoty której na uczelni technicznej nie brakuje niestety…  Ale dzisiaj mój poziom wkurwienia sięgnął zenitu…

Chciałbym przedstawić Wam obraz Polaka widziany oczyma innych narodowości:

„pracowity, ale trzeba go dopilnować”

„nie ma wielkich wymagań, ale potrafi się rozbestwić”

„często unosi się honorem, nie lubi otrzymywać rozkazów”

„niezbyt szczery i średnio uczciwy”

„albo cwaniaczek albo frajer”

I pewnie w każdym z Was odezwał się właśnie nasz potężny oręż – czyli Honor (dla Polaka drugi po Bogu). Zagrzmiał niskim głosem ostrzeżenie „on obraża polaków!” – otóż moi drodzy – powyższe stwierdzenia są bardzo prawdziwe i zasłużyliśmy na nie w całej rozciągłości. Lubimy kombinować – zarobić największą kasę, a jak najmniej zrobić – gdy szef nie patrzy to się ‘poopierdalać’, a co! Przecież on dostaje trzy razy więcej na godzinę i jeździ do pracy ‘be-emą’, a ja ciągle tylko MPK…

Ta popieprzona ‘polska’ mentalność jest dla mnie przerażająca…

Co do moich doświadczeń uczelnianych…

Moim celem na studiach jest zdobycie wiedzy oraz jej potwierdzenia w postaci obrony tytułu inżyniera.

I wiecie co?! Jestem jednym z nielicznych ludzi na moim kierunku (a w skali uczelni należę do mniejszości) którzy za cel nie obrali sobie „ZALICZYĆ STUDIA”.

Ale muszę im przyznać, że są bliżsi swojego celu niż ja… Nie uczą się na żadne kolokwia, zaliczenia czy nawet egzaminy – głównym ich problemem nie jest podzielenie sobie czasu na naukę – a zdobycie notatek, opracowanie pytań i wydrukowanie jak najmniejszej (byle czytelnej) ściągi – z którą zresztą zapoznają się na krótko przed zaliczeniem. Wkurwia ich kiedy prowadzący traktuje poważnie zaliczenie z przedmiotu i próbuje (choć bardzo kurwa nieudolnie!) przypilnować, aby studencka brać nie zaczęła bezmyślnie spisywać (słowo w słowo) zdań wydrukowanych czcionką ‘piątką’ na małym poskładanym kawałku papieru…

Dzisiejsze zaliczenie z Technologi Ochrony Powietrza dobiło mnie i utwierdziło w przekonaniu, że bycie sprawiedliwym i uczciwym w dzisiejszych czasach równoznaczne jest określeniu frajer. Otóż moi drodzy czytelnicy jeżeli o ochronę środowiska dbać będą osoby które wszystko zaliczały na ściągach to uwierzcie mi, że za parę lat w elektrociepłowniach spaliny będą przefiltrowywane  ‘wysoko wydajnym systemem lnianych worków pochodzących z odzysku z pobliskich młynów”… „Po co stosować jakieś elektrofiltry czy tam inne takie?!” „Jeszcze się to zepsuje i będzie trzeba naprawić… a chuj wie jak to działa”

Mam już kurwa dość ludzi którzy chwalą się ‘ile i jak łatwo ściągnęli’… Ja nie ściągam i ściągać nie zamierzam – liczę, że w przyszłości wiedza którą zdobędę zaprocentuje… a jeżeli nie to chuj z taką sprawiedliwością…

I wiem, że zakrawa to o wpis ‘EM0′, ale wyrażanie swoich uczuć w nadmiarze to nie moja dziedzina (wręcz przeciwnie).

Czasem jest taki dzień kiedy nie ważne jak bardzo się starasz to i tak nie jesteś z siebie zadowolony, więc starasz się, aby chociaż inni docenili (choć odrobinę) to co dla nich robisz.

To taki dzień w którym chciałbyś usłyszeć nawet najmniejszą pochwałę dla poprawienia nastroju (bynajmniej nie z powodu pychy).

Więc starasz się i…

…zamiast oczekiwanej pochwały, malutkiego słowa uznania czy nawet zwykłego, szczerego ‘dziękuje’ otrzymujesz komunikat ‘mogłeś zrobić to lepiej – ale jest dobrze’…

…a to na prawdę dobija…

To są zwroty, których używa każdy – ja również, aczkolwiek czasem dochodzę do wniosku, że nawet te wypowiedziane całkiem szczerze są jedynie maskowaniem naszej intelektualnej niemocy wymyślenia konkretnego rozwiązania problemu, czy też niemożności wyobrażenia sobie pozytywnego rozwiązania…

„Such a beautiful lie to believe in…”

Mimo to lubimy, a nawet oczekujemy takich (marnych) ‘pocieszeń’… Ciężko to wyjaśnić w inny sposób niż tylko stwierdzić, że po prostu lubimy być lekko okłamani, otumanieni – widzieć przyszłość trochę bardziej ‘kolorowo’ (względem tej racjonalnej wizji).

„So beautiful, beautiful it makes me.”

I wiecie co… mam w dupie rachunki prawdopodobieństwa, kiedy coś mi nie idzie wolę usłyszeć „będzie dobrze” i lekko oszukany ale odrobinę spokojniejszy, weselszy – mniej przybity – żyć dalej…

Nawet jeżeli nie było dobrze.

Niestety nie mam ani czasu, ani ochoty na pisanie tekstów ambitnych. Chciałbym więc powrócić do konwencji początkowej. Skoro i tak większość ludzi których mogłem nazywać ‘stałymi czytelnikami’ już się wykruszyła (łącznie z olaniem/usunięciem blogów) mogę na nowo zacząć wypluwanie tego co mi leży na sercu lub żołądku. Co prawda moja sytuacja wygląda zupełnie inaczej niż całe cztery lata temu (mam już najważniejszą część układanki zwanej życiem), ale to może być zmiana jedynie na lepsze.

A więc… zacznijmy od początku… od korzeni…

NAME: DREVNIAQ

AGE: 21

PLACE OF BIRTH: KRAKÓW, POLAND

„AND I WANT TO TELL YOU ALL A STORY”